به او پوزخندی زد و گفت: ديشب تا صبح ، خودت را فدای چه کردی؟

شـمع گفت: خودم را فدا کردم تا که او در غربت شب غصه نخورد.

خورشيد گفت: هـمان پروانه که با طلوع من تو را رها کرد!

شـمع گفت: يک عاشق برای خوشنودی معشوق خود هـمه کار می کند و برای کار خود هيچ توقعی از او ندارد زيرا که شادی او را شادی خود مي داند.

خورشيد به تـمسخر گفت: آهای عاشق فداکار ، حالا اگر قرار باشد که دوباره به وجود آيی ، دوست داری که چه چيزی شوی؟

شـمع به آسـمان نگريست و گفت: شـمع...دوست دارم دوباره شـمع شوم.

خورشيد با تعجب گفت:شـمع؟؟

شـمع گفت:آری شـمع...

دوست دارم که شـمع شوم تا که دوباره در عشقش بسوزم و شب پروانه را سحر کنم.

خورشيد خشمگين شد و گفت: چيزی بشو مانند من تا که سالـها زندگی کنی ، نه اين که يک شبه نيست و نابود شوی!

شـمع لبخندی زد و گفت: من ديشب در کنار پروانه به عيشی رسيدم که تو در اين هـمه سال زندگيت به آن نرسيدی...

من اين يک شب را به هـمه زندگي و عظمت و بزرگي تو نـمی دهم.

خورشيد گفت: تو که ديشب اين هـمه لذت برده اي پس چرا گريه مي کنی؟

شـمع با چشمانی گريان گفت: من از برای خودم گريه نـمی کنم ، اشکم از برای پروانه است که فردا شب در آن هـمه ظلمت و تاريکی شب چه خواهد کرد.

شـمع گريست و گريست تا که برای هـميشه آراميد.

از اين روزهايی که اسم زندگی و زنده بودن رو واسه خودش يدک مي کشه!!

دلـم تنگه برای هر روز يا لـحظه ای که از عمـرم می گذره ، بدون ذره ای از هيجان ، از روياهای آينده ام !

لطافـت رفته و بـی تفاوتـي تـمام وجودم رو فرا گرفتـه !

کجاست اون دنيايـی که برام پر بود از پاکی و لطافـت !

دلـم تنـگه برای لـحظه ای که تـوان گريستن داشتم ...

برای زمانـی که بـی هيـچ پروايی از اون چيزی که توی دلـم بود حرف می زدم !

خدا می دونه که چـقدر تلاش کردم از بند اين رفتـارها رها شوم و شـدم!

اما چی شدم يه آدم خالی از هيچ ...!

درد دل هـايـم را می شـنوم و برای خودم می نويسم !

دلـم می سوزد برای خودم ، برای ...

دلـم می سوزد براي تـمـام مـحـبتـي که توي قـلـبم بود و خـاموشش کـردم...!

رفتم کنار دريا ديدم يه ماهی کنار ساحل داره جون ميده و با خودش می گفت که دريا منو ترک کرد ، غافل از اينکه بدونه دريا دلش بزرگه اما اين ساحل که اونو از دريا جدا کرده.          

شب که شد بالای سرمو نگاه کردم . ديدم چشمان ماه پر از اشک شده و با خودش ميگه چرا هرچقدر دنبال خورشيد ميگردم پيداش نـميکنم؟ چرا فقط نورشو ميبينم ؟

غافل از اين بود که هيچ وقت نـميتونه اونو ببينه و اين خواست خداست .

اينها انسان نيستند ولی ما انسانيم ، ميتونيم دنبال اونی باشيم که ميخوايـم .

اما اگه بـهش رسيديـم اين فکر رو نکنيم که هـميشه پيشمونه ، چون مـمکنه زمونه سر ناسازگاری داشته باشه.

نبايد منتظر باشی کسی برات دل بسوزونه چون هيچ وقت کسی توی جايگاه تو نيست ...

پس تا ميتونه شعار ميده باب دلش ، نه دلت ...

و توی ساده باور ميکنی ...

يه دفعه به خودت ميای که ديگه دير شده ...

تو راحت باختی  وحالا ديگران با خيال راحت لـم ميدن و زندگيشون رو ميکنن و رو لبشونـم لبخندي از رضايت نشسته ...

فکر می کردی می توانی تا آخرين روزي که زميـن به دور خود مي چرخد و خورشيد از پشت کوهها سرک می کشد در کنارش باشی.

هنوز بعضي حرفهايت را به او نگفته بودی هنوز هـمه ی لبخندهای خود را به او نشان نداده بودی.

هـميشه اين گونه بوده است ...

کسی که از ديدنش سيـر نشده ای زود از دنيای تو می رود ، وقتی به خودت ميای که حتی ردی از او در خيابان نيست...

فکر می کردی می توانی با او به تـمام باغ ها سر بزنی و خرده های نان را به مرغابی های تنها بدهی.

هنوز روزهای زيادی با او بايد به تـماشای موجها می رفتی ...

هنوز ساعت های صميمانه ای بايد با او اشک ميـريـختی ...

هـميشه اين گونه بوده است...

وقتی دورت پر است از نيلوفرهای پرپر ، خوابـهای بی رويا و آينه های بی قاب ...

وقتی از هـميشه بيشتر به او مـحتاجی ناباورانه او را در کنارت نـميبينی...

فکر می کردی دست در دست او خنده کنان به آن سوی نرده های آسـمان خواهی رفت و دامنت را از بوسه و نور پر خواهی کرد...

هنوز پيـراهن خوشبختی را کامل بر تن نکرده بودی ...

هنوز ترانه های عاشقی را تا آخر با او زمزمه نکرده بودی ...

هـميشه اين گونه بوده است ...

او که برای هـميشه می رود آنقدر تنها می شوی که نام روزها را فراموش می کنی...

از عقربه های ساعت می گريزی و هيچ فرشته ای به خوابت نـمی آيد...

احساس می کنی به دره ای تـهی از باران و درخت سقوط کرده ای ...

احساس می کنی کلمات لال شده اند پل ها فرو ريـخته اند ، دستها يخ کرده اند و پروانه ها سوخته اند...

راستی اگر او هنوز نرفته است ، اگر هنوز باد هـمه ی شـمعهايت را خاموش نکرده ، قدر تک تک نفسهايش را بدان و به فرشته ای که می خواهد او را از زميـن تو به آسـمان کس ديگری ببـرد بگو :

" تو را به صدای گنجشک ها و بوی خوش آرزو ها سوگند می دهم او را از من نگير... "

اگر جلوی اشتباهات خود را نگيريد، آنـها جلوی شـما را خواهند گرفت.

                        

 

اينكه ما گمان می‌كنيم بعضی چيزها مـحال است، بيشتر برای آن است كه برای خود عذری آورده باشيم .

 

                        

 

آنچه شـما درباره خود فكر می كنيد، بسيار مهمتر از انديشه هايی است كه ديگران درباره شـما دارند.

 

                        

 

اگر هر روز راهت را عوض كنی، هرگز به مقصد نـخواهی رسيد.

 

                        

 

اگر خود را برای آينده آماده نسازيد، بزودی متوجه خواهيد شد كه متعلق به گذشته هستيد.

 

                        

 

وقتی زندگی چيز زيادی به شـما نـمی دهد بـخاطر اين است كه شـما چيز زيادی از آن نـخواسته ايد.

 

                        

 

بعضي عشق ها آتشين اما كم عمق و سطحي هستند،گردبادي بر پاي مي كنند و زود هم سرد مي شوند ، اما بعضي عشق ها عميق است و ملايـم ، چون يك نخ باريك شروع مي شود و در طول زمان استمرار مي يابد.

 

عابرانی که رد مي‌شدند به سرعت او را به اوليـن درمانگاه رساندند .

پرستاران ابتدا زخم‌های پيـرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند : بايد ازت عکسبـرداری بشه تا جايی از بدنت آسيب و شکستگي نديده باشه.

پيـرمرد غمگيـن شد، گفت عجله دارد و نيازی به عکسبـرداری نيست .

پرستاران از او دليل عجله‌اش را پرسيدند .

پيـرمرد گفت : زنـم در خانه سالـمندان است. هر صبح به آنـجا ميـ‌روم و صبحانه را با او مي‌خورم ، نمي‌خواهم دير شود !

پرستاري به او گفت: خودمان به او خبـر می ‌دهيم.

پيـرمرد با اندوه گفت : خيلي متأسفم ، او آلزايـمر دارد ، چيزي را متوجه نـخواهد شد! حتی مرا هم نـمی ‌شناسد !

پرستار با حيـرت گفت: وقتی که نـمی ‌داند شـما چه کسی هستيد، چرا هر روز صبح براي صرف صبحانه پيش او می ‌رويد؟

پيـرمرد با صدايی گرفته، به آرامي گفت : اما من که می ‌دانـم او چه کسی است ...!

مدتی برای دل بستـن به اين و آن می گذرد و عمری برای دل کندن و از ياد بردن ...

معشوق می رود و عشق در دل زبانه می کشد و عاشق با عشق می سوزد و می سازد و به دنيايی پر می کشد که فراتر از عاشق و معشوق است .

گويی زندگی مثل سايه های لرزان و گذران به سرعت ما را فريفته خود می سازد و به دنبال چيزي اسرار آميز می کشاند و بعد سايه ها برچيده می شود و ما می مانيم با دنيايی رنگين و روياهای بی انتها ...

هـميشه ما به دنبال چيزي هستيم كه نـمي دانيم چيست و در سرزمين دل انگيز خاطرات و باغ هاي سبز خيالات هم چنان به جست و جوييم ...

جست و جويي از وراي جست و جو ؛ با حرف هايي بسيار ، نـهفته در انبار دل ، كه بی حرف و لفظ فرو مي چكد ازگوشه چشم ها ...

دارم اين گوشه ميميرم

بزن بارون که دلگيرم

ديگه آروم نميگيرم

حالا که خسته و تنهام

حالا که اون ديگه رفته

ميفهمم تازه اين درد رو

چقدر تنها شدن سخته

بزن بارون که عشق اون

هنوز توی نفسهامه

دليل عشق پاک من

غرور سرد اشکامه

ببار شايد که برگرده

تو قلبی که پر از درده

ببين از وقتی اون رفته

چقدر دستای من سرده

بزن بارون ...

بزن بارون ...

دانلود آهنگ بارون به صدای ياسر محمودی

تو زندگي هـمه ي آدما زخم هايي هست که هيچ مرهـمي تسکينشون نـميده ...

زخـمهايي به وسعت روح خسته ي تنهاي آدمي و زخـمهايي که هيچوقت کهنه نـميشند ...

و هـميشه مثل روز اول تازه و سوزاننده باقي ميمونند.

انگار يه جوري با وجود آدمي عجين ميشند و هر صبح با او متولد ميشوند تا ذره ذره آدمي را آب کنند و جز تنی خسته و دردمند چيزي از او به يادگار نگذارند...!